เมื่อวาน plant มีปัญหานิดหน่อย

เนื่องจากการก่อสร้าง... เรียกอารายก็ไม่รู้ จำไม่ได้ แต่น่าจะคือFlare อ่ะนะ

พอส้รางเส็ดก้อจะต้องมีการ Stream เพื่อไล่พวกเศษโลหะต่างๆออก

ป้องกันเทอไบน์เจ๊ง

 

ผลก็คือ เกิดเสียงดังกระหึ่มไปทั่วทั้งโรงงานเรยค่ะ

เห็นพี่เค้าว่าวัดใน plant ได้ถึง 123 เดซิเบลลเอ

โอ้ มาย ก้อด

 

 

วันนี้พวกนู๋น้ำก็เรยได้ทำงาน คือการตรวจวัดเสียงรอบๆที่ทำงาน

ร้อนก็ร้อน แดดก็แรง

แต่นู๋น้ำบ่ยั่น

 

ที่เซ็งก็คือ มันมีเครื่องอยู่เครื่องเดียว

มีคน 8 คน

ทำกันอยู่ 2 คน

อีก6 คนเดินตามคอยให้กำลังใจ

ซึ่งนู๋น้ำก็เป็นหนึ่งในนั้นแหละ

ไม่ชอบเลยว่ะ รู้สึกเหมือนตัวเองไร้ประโยชน์สุดๆ

ตอนนี้ก็เม้าท์ๆชาวบ้านเค้าไป เพราะว่าดูเพื่อนๆ 8 คนจะแตกแยกออกเป็น 2 กลุ่มอย่างเห็นได้

นู๋น้ำก็เปงอีนกสองหัว(แบบที่ดาบอก) คุยกะเค้าทั้ง 2 กกลุ่ม 555

พอละ มาอัพแก้เบื่อเฉยๆๆ

ช่วงนี้เซ็งมากมาย มีเรื่องให้เซ็งเยอะ

เป็นกำลังใจให้นู๋น้ำด้วยนะ

 

ปล. คิดถึงเพื่อนๆมากๆเรยอ่ะ ทุกคนเรยนะ แป้ง ดา วิท ปอ จือ แปะ โบ อ้วนแทน เหยินเอิร์ธ ..จิงๆก้อคิดถึงทั้งภาคแหหละ ยกเว้นอีหมิง 555

 

รักนะ จุ๊บจุ๊บ

ต่อจากคราวที่แล้วที่นู๋น้ำอัพบลอคไว้

ว่านู๋น้ำมาฝึกงานที่ระยองฮิ

ตอนนี้ก็เริ่มอยู่ตัวแล้วล่ะ

ปรับตัวได้กับความลำบาก(ที่ต้องซักผ้าเอง)

แต่อาทิตย์นี้สนุกสนานมากเรย ฮิฮิ

แต่เปลืองเงินอ่ะ

เริ่มจากวันอาทิตย์ นั่งรถปิงมา แล้วก็ไปเข้าเมืองซื้อของ

จ่ายตังนู่นนี่ไปเกือบๆ 1000

วันจันทร์ก็ทำงานชิวๆไปเรื่อยๆ ตอนเย็นพี่จอยกับพี่ชัยก็มารับไปกินข้าวที่ริมหาดแม่รำพึง ขอบอกว่าอาหารทะเลอาหร่อยมาก

วันอังคาร ก็ทำงานตามปกติ มีเพื่อนใหม่มีตั้ง 6 คน

3 คนจากมหาสารคาม เปงสาวอีสานบ้านนา ชื่อ แพรว ปลา กุ๊กไก่(ขอบอกว่าต้องเรียกกันเป็นเซต ไม่งั้นจะจำไม่ได้)

เค้าก็น่ารักดี โดยเฉพาะนู๋แพรว หรือน้องใบเฟิน(หยัน)

อีก 2 คนจากมหิดล ดูไสตล์แรงๆหน่อย เข้าถึงได้ยาก 555 แต่รวมๆก้อโอเค

ส่วนอีก 1 คนเปงหนุ่มจากพระนครเหนือ ชื่อนุก นี่ก็ดีนะ ฮาดี

แต่ว่าพอเพื่อนๆมานู๋น้ำก็เรยอดไปกินข้าวกลางวันข้างนอกเลย เพราะไม่งั้นจะไม่ยุติธรรมสำหรับเพื่อนๆ

พอวันพุธมีเลี้ยงวิศวะจุฬา ที่ร้านแหม่ม หมูกระทะ

ได้เจอพี่ๆมากมาย อาทิเช่น พี่ติ้งสุดเท่ พี่อาร์ท84 สุดเท่สุดๆของนู๋น้ำ พี่บี84 พี่แจนสุดหล่อฯลฯ นึกไม่ออกแล้ว

พอเมื่อวานวันพรึหัด ก็ไปจ้อกกิ้งกะหมิง

เหนื่อยมาก ปวดขาโคดๆ แต่จะไปจ๊อก 3 ครั้งต่อสัปดาห์ล่ะ

เผื่อจะผอมลง 555 และก้อแข็งแรงขึ้นด้วย

พอวิ่งเส็ดพี่ชัยกะพี่จอยก็มารับไปกินข้าวอีกละ น่ารักจิงๆ ฮิฮิ

 

ตอนนี้วันศุกร์แล้วล่ะ 4 โมงแล้วด้วย น

นู๋น้ำก็นั่งรอเวลาเลิกงานด้วยmsn ปรึกษาปัญหาชีวิตกะนู๋วิท

อิอิ เดี๋ยวนี้ชอบเวลา 4 โมง 50 ที่สุดเลยล่ะ

เพราะจะได้กลับบ้านแล้ว

ติดรถคุณแม่อรสุดสวยกลับกะโอ๊ตผู้แสนดี และเนเน่จัง

เพิมมาโคดยาวเลย

เด๋วกลับกทม. แล้วจะอัพต่อ

 

 

น้ำรักทุกคนเรย ฮิฮิ

ปล. เกรดช้านออกแร้ว ได้ตั้ง 3.55 แน่ะ เยอะสุดๆในชีวิตจารุวัสแน่นอน

ปล.2 อีดา อีแป้ง อีวิท อีนู๋ปอ และขาเม้าท์สมาคมเราทั้งหลาย เราคิดถึงพวกแกมาก อยากเม้าท์สุดๆแต่ไม่มีตังค์โทรหาแล้ว ไว้อาทิตย์หน้าชั้นจะนัดมากินข้าวต้องมานะเว่ยเฮ่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

 

กลับมาจากระยองแร้วเฟ้ยยยย ...

อยู่ระยอง เปงชีวิตที่แปลกใหม่มาก

ขึ้นมาแบบนี้อ่านแล้วก้องงๆอ่ะดิ ใช่ป่ะ

 

ความจริงแล้วเรื่องก็มีอยู่ว่ะ

 

 

นู๋น้ำไปฝึกงานที่ Ptt Chemical จังหวัดระยองฮ่ะ

 

ชีวิตการฝึกงานก็ตื่นเต้นมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ได้ใช้ exel ขั้นแอดว้าน ใช้เครื่องซีรอก

 

แต่ชีวิตการเดินทางไปทำงานตื่นเต้นกว่า

เนื่องจากนู๋น้ำพักที่บ้านพักพนักงานปตท. ซึ่งอยู่ที่แยกมาบข่า

เปงที่ๆมีเดะโรงแยกแก๊สเค้าอยู่กัน

จึงมีคำพูดจากพี่ฝ่ายบุคคลว่า

"คงไม่มีใครอุตริไปอยู่ที่นี่เหมือนน้องแล้วล่ะ 555"

เพราะคนอื่นๆเค้าอยู่ที่คาซ่าในเมือง ก็เรยมีรถตู้รับส่ง ไฮโซมากค่ะ

เราก้อเรยต้องเดินทางอย่างลำบากยากเย็น

เริ่มจากการตื่นแต่เช้า... แล้วเดินออกจากห้องเป็นระยะทางราว 1 กิโลเมตรออกมาสู่ถนนใหญ่

แล้วข้าไปขึ้นรถให้ทัน 7 โมง 15

ตอนหลังๆก็มีเพื่อนร่วมชะตากรรมแล้ว 3 คน คือ เน โอ๊ต และตั๋ง

เลยสบายไป แต่เราทำพวกมันฉิวเฉียดทุกวันเรยอ่ะ 555

 

อีกปัญหานึงของนู๋น้ำและเพื่อนร่วห้อง คืออีหมิงกะอีกิ๊บก็คือ

การขี้ตอนเช้า

ไม่รู้เปงรัย แย่งกันเข้าส้วมทุกเช้า เรยทำให้เราไปสายเลย

 

 

แต่ว่าอยากบอกว่า พี่ที่คุมนู๋น้ำน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ชื่อว่าพี่จอย

 

พาไปกินข้าวข้างนอก

พาไปซื้อของที่โลตัส

มารับที่บ้านตอนตกรถด้วย โอ้ววววน่ารักกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

 

อีกเรื่องนึงที่อยากนำเสนอ

คือ ช้านใช้ชีวิตแบบ รูทีนนนนนนนน มากค่ะ

เริ่มจากตื่นเช้า อาบน้ำ เดินไป ขึ้นรถ ถึงโรงงาน กินข้าว นั่งเล่น รอเที่ย

กินข้าวเที่ยง นั่งอู้ รอเลิกงาน เลิกงาน นั่งรถกลับ เดินเข้าบ้าน ไปเจอเพื่อนที่โรงอาหาร

กินข้าวเย็น กลับห้อง ดูละคร อาบน้ำ นอน

เปงงี้ทุกวัน 555 เครื่องซักผ้าก้อไม่มี ต้องซักเอง

ที่พักกันดารมากๆ ไม่มีรถอย่าหวังได้ออกไปแรดที่ไหนเรย แต่ว่าก็ดีนะ เราเรยใช้ชีวิตอย่างพอเพียง

ก็คือ ใช้ตัววันละ 70 บาทเอง 555 เท่มะๆๆ

ข้าวเช้า 20 น้ำปล่าวฟรี กลางวันก็เหมือนกันเพราะกิน ที่โรงงาน

เย็นหรูหน่อย กินโรงอาหาร 25 บาทน้ำก็ฟรี ประหยัดตังมากเรย

 

เรื่องราวการฝึกงานของนู๋น้ำยังมีอีกเยอะแยะ

ไว้จะมาเม้าท์ใหม่ บ๊ายบาย